20 жастағы Еркебұлан Сағындықов қайтыс болардан бірнеше сағат бұрын үйіне қоңырау шалыпты. Үнінен діріл мен шаршаңқылық сезілген. «Маған өте қиын…» деп барып телефон тұтқасын қойыпты. Сөйткен сарбаз келер күннің шапағын көрместен, мына фәни жалған дүниемен қоштасып кете барған. Оның өлімін естірткен ресми хабарлама мазмұны үш-ақ ауыз сөзбен түйінделген: «Алдын ала мәлімет бойынша, сарбаз өліміне техникалық жұмыстарды орындау кезінде қауіпсіздік шараларын сақтамауы себеп болған. Полиция қылмыстық іс қозғады. Қызметтік тексеріс жүргізілуде». Әдетке айналған сарбаз өлімі, әдепкі сөз. Ал осынау құрғақ ресми жауаптың ар жағында шайқалған шаңырақ, тәлкек болған тағдыр, сүйіктісін әскерден күткен аяулы қалыңдық пен әскери прокуратураның тас қамал есігі алдында шындық күткен ана тұр. Неліктен ондаған жыл бойы осынау көрініс қайталана береді, неліктен ондаған жыл бойы осынау ресми жауап қана айтылып келеді? Елдің тыныштығын күзететін айбынды Армия қолбасшылығы неліктен шындықты мойындаудан айбынады? Неге жүндей түтілген жүйе түзелмейді? Біз сарбаздармен қоса шындықты жерлеп жатқанымызды неге айтпаймыз, неге мойындамаймыз? Толығырақ Ulysmedia.kz тілшісі дайындаған материалда.